පරෙවි බෝසතාගේ ධර්ම දේශනය

පරෙවි බෝසතාගේ ධර්ම දේශනය

ඈත අතීතයේ, රම්බෑව නම් මහා වනයක් විය. එම වනයෙහි, පරෙවියන් විශාල රැලක් වාසය කළහ. ඔවුන් අතර, බෝසතාණන් වහන්සේ පරෙවි රජෙකු ලෙස උපත ලබා සිටියහ. උන්වහන්සේගේ ශරීරය සුදු පැහැයෙන් දිදුලන, සිනිඳු පියාපත් ඇති, අතිශයින්ම කරුණාවන්ත හා ධර්මිෂ්ඨ පාලකයෙකු විය. පරෙවි රජු සියලු පරෙවියන්ට ධර්මය දේශනා කරමින්, ඔවුන් අතර සාමය හා එකමුතුකම පවත්වාගෙන ගියහ. සෑම දිනකම, උන්වහන්සේ අළුයම නැඟිට, තම පියාපත් සලමින්, "සහෝදර පරෙවියනි, අද දින අප සියලු දෙනාම ධර්මයෙහි හැසිර, එකිනෙකාට උපකාර කර, සාමයෙන් ජීවත් වන්නට වෙර දරමු." යනුවෙන් පවසමින් දේශනාවක් පවත්වන සේක. පරෙවියන් සියලු දෙනාම රජුගේ වදන් අසා, එය තම ජීවිතයට මඟ පෙන්වන ආලෝකයක් ලෙස සැලකූහ.

එදින, වනයෙහි සිටි කෲර මщика නම් රාජාලියෙක්, පරෙවියන්ගේ සශ්‍රීකත්වය හා සාමය දැක ඊර්ෂ්‍යාවෙන් පෙළිණි. ඔහු සිතුවේ, "මෙම පරෙවියන් මෙතරම් සාමයෙන් හා සතුටින් ජීවත් වන්නේ කෙසේද? මට ඔවුන්ගේ සාමය විනාශ කළ යුතුය." යනුවෙනි. මщика රාජාලියා, තම තියුණු නිය හා ශක්තිමත් හොටය ඇතිව, පරෙවියන්ගේ කූඩු දෙසට ගමන් කළේය. ඔහු එක් පරෙවියෙකු අල්ලා, "ඔබගේ සාමකාමී ජීවිතය අද අවසන් වේ!" යනුවෙන් කෑගසා, එය තම ගොදුර කර ගත්තේය. මෙම සිදුවීමෙන් පරෙවි රැලෙහි මහත් භීතියක් හා සාංකාවක් ඇති විය. ඔවුන් පියාඹා ගොස්, තම රජු වෙත ගොස්, "මාහා රජතුමනි, අද දින අපගේ රැලට මහත් විපතක් සිදුවී ඇත. කෲර මщика රාජාලියා පැමිණ, අපගේ එක් සහෝදරයෙකු අනුභව කළේය. ඔහු නැවතත් පැමිණ, අප සියලු දෙනාම මරා දමනු ඇත." යනුවෙන් කඳුළු සලමින් පැවසූහ.

පරෙවි රජු, තම සේනාවේ දුක අසා, මහත් කණගාටුවට පත් විය. නමුත් ඔහු තම සන්සුන් බව පවත්වා ගනිමින්, "සහෝදර පරෙවියනි, බිය නොවන්න. ධර්මය අප සමඟ ඇත. අපි මщика රාජාලියාට මුහුණ දීමට සූදානම් වෙමු." යනුවෙන් පවසමින්, පරෙවියන්ට සංවිධානය වී, මщика රාජාලියාට එරෙහිව සටන් කිරීමට උපදෙස් දුන්නේය. නමුත් පරෙවියන්ගේ සංඛ්‍යාව හා ශක්තිය මщика රාජාලියා ඉදිරියේ ඉතා සුළු විය. මщика රාජාලියා තම ශක්තිමත් පියාපත් වලින් සුළං හමමින්, පරෙවියන්ගේ රැල විසුරුවා හැරියේය. ඔහු තවත් පරෙවියන් කිහිප දෙනෙකු අල්ලා ගත්තේය. පරෙවියන් බියෙන් විසිරී ගියහ.

මෙම අවස්ථාවේ, පරෙවි රජු, ධර්මයෙහි පිහිටා, එක් උපක්‍රමයක් යොදා ගත්තේය. ඔහු තම පියාපත් සලමින්, මщика රාජාලියා වෙත ගොස්, "මщика රාජාලියා, ඔබ මාගේ සේනාවට හානි කරන්නේ මන්ද? ඔබගේ ආහාරය මා සිටින තාක් කල්, ඔබ කිසි විටෙකත් දුප්පත් නොවනු ඇත." යනුවෙන් පැවසීය. මщика රාජාලියා, පරෙවි රජුගේ නිර්භීතකම හා ධර්මය අසා, මොහොතක් කල්පනා කළේය. ඔහු සිතුවේ, "මෙම පරෙවි රජු ඉතා ධර්මිෂ්ඨ හා බුද්ධිමත් බව පෙනේ. ඔහුට හානි කිරීමෙන් මාගේ ගෞරවය කෙලෙසේ ද?" යනුවෙනි. ඔහු තම හොටය පහත් කර, "පරෙවි රජුනි, ඔබගේ වදන් මට ගරු කටයුතුය. මාගේ කටගැස්මෙන් මාගේ හදවත අඳුරු වී ඇත. නමුත් මම දැන් ඔබගේ ධර්මය අසා, මාගේ වැරදි තේරුම් ගතිමි." යනුවෙන් පැවසීය.

පරෙවි රජු, මщика රාජාලියාගේ පසුතැවිල්ල අසා, සතුටු විය. ඔහු මщика රාජාලියාට ධර්මය දේශනා කළේය. "මщика රාජාලියා, කෲරත්වය හා ඊර්ෂ්‍යාව කිසි විටෙකත් සතුට ගෙන එන්නේ නැත. කරුණාව හා දයාව පමණක් සැබෑ සතුට ගෙන දෙයි. අද සිට, ඔබ මාගේ මිත්‍රයෙකු වන්න. අපි එකට ජීවත් වන්නෙමු, එකිනෙකාට උපකාර කරමින්." මщика රාජාලියා, පරෙවි රජුගේ ධර්මය අසා, තම හදවතේ තිබූ කෲරත්වය දුරු කර ගත්තේය. ඔහු පරෙවි රජුට හා ඔහුගේ සේනාවට සමාව ඉල්ලා, ඔවුන්ගේ මිත්‍රත්වය පිළිගත්තේය.

එතැන් පටන්, පරෙවි රජු, මщика රාජාලියා, සහ අනෙකුත් පරෙවියන් එකට ජීවත් වූහ. මщика රාජාලියා, තම ශක්තිය හා බලය, පරෙවියන්ගේ ආරක්ෂාව සඳහා යොදා ගත්තේය. ඔහු කිසි විටෙකත් වෙනත් සතෙකුට හානි නොකළේය. පරෙවි රජු, තම ධර්ම දේශනා වලින්, සියලු සත්වයන්ට කරුණාව, දයාව, සහ ධර්මයෙහි හැසිරීමේ වැදගත්කම ඉගැන්නුවේය. වනයෙහි සාමය හා සමගිය රජ විය. පරෙවියන්ගේ රැල, පරෙවි රජුගේ ධර්මිෂ්ඨ පාලනය යටතේ, සදාකාලයටම සතුටින් ජීවත් වූහ.